O'NUN TEFEKKÜRÜ

Bir gece Allah Resulü bana hitaben;

-'Ya Âişe! Müsâade eder misin, bu gece Rabbime ibadet edeyim' dedi. Ben de

-'Seninle olmayı severim, fakat Senin hoşuna gidecek olan her şeyi de severim' dedim.

Allah Resulü kalktı ve namaza durdu. O gece sabaha kadar 'göklerin ve yerin yaratılışında, gecenin ve gündüzün gidip-gelişinde elbette akıl sahipleri için ibretler vardır.' (Âl-i İmran, 3/190) âyetini okudu ve gözyaşı döktü. Sabah olunca ezan okumaya gelen Hz. Bilâl kendisine:

-'Ya Resûlallah Kendini niçin bu kadar zora koşuyorsun? Allah (cc) Senin geçmiş ve gelecek bütün günahlarını affetti' dedi.
Bunun üzerine Efendimiz (sav): şöyleÎ buyurdu.

-'Bana bu kadar ihsanda bulunan Rabbime ihsanı ölçüsünde şükreden bir kul olmayayım mı?'

evet malesef..Allah(c.c.)isteyinki weriyim demiş..kullarını huzurunda görünce memnun olurmuş..tabi herşeyin hayırlısı diye dua etmemiz gerek başta..