"Bebeðimi görebilirmiyim?" dedi yeni anne. Kucaðýna yumuþak bir bohça verildi.
Mutlu anne, bebeðinin minik yüzünü görmek için kundaðýný açtý ve þaþkýnlýktan
adeta nutku tutuldu!

Anne ve bebeðini seyreden doktor hýzla arkasýný döndü ve camdan bakmaya
baþladý. Bebeðin kulaklarý yoktu...

Muayenelerde, bebeðin duyma yetisinin etkilenmediði, sadece görünüþü bozan bir
kulak yoksunluðu olduðu ortaya çýktý. Arada yýllar geçti, çocuk büyüdü ve okula
baþladý. Birgün okul dönüþü eve koþarak geldi ve kendisini annesinin kollarýna attý.
Hýçkýrarak aðlýyordu...

Bu onun yaþadýðý ilk büyük hayal kýrýklýðýydý; aðlamasý devam ederken annesine:
"bugün okulda arkadaþlarým bana ucube dedi..."

Küçük çocuk bu kadersizliði ile büyüdü. Arkadaþlarý tarafýndan seviliyordu ve
oldukça baþarýlý bir öðrenciydi. Sýnýf baþkaný bile olabilirdi, eðer insanlarýn arasýna
karýþabilmiþ biri olsaydý. Annesi, her zaman ona "insanlarýn arasýna karýþmalýsýn!"
diyordu, ancak ayný zamanda yüreðinde derin bir acýma ve þefkat hissediyordu.

Delikanlýnýn babasý, aile doktoru ile oðlunun sorunu hakkýnda görüþtü; "Hiçbirþey
yapýlamaz mý?" diye sordu. Doktor "eðer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli
yapýlabilir" dedi. Böylece genç biri için kulaklarýný feda edebilecek biri aranmaya
baþlandý. iki yýl geçti bir gün babasý "hastaneye gidiyorsun oðlum, annen ve ben
sana kulaklarýný verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sýr" dedi.

Operasyon çok baþarýlý geçti ve adeta yeni bir insan yaratýldý. Yeni görünümüyle
psikolojiside düzelen genç, okulda ve sosyal hayatýnda büyük baþarýlar elde etti.
Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.

Yýllar geçmiþti, birgün babasýna gidip sordu: "Bilmek zorundayým, bana bu kadar
büyük bir iyilik yapan kiþi kim? Ben o insan için hiçbirþey yapamadým..."

"Birþey yapabileceðini sanmýyorum..." dedi babasý, "fakat anlaþma kesin, þu an
öðrenemezsin, henüz deðil..."

Bu derin sýr yýllar boyu gizlendi. Ancak birgün açýða çýkma zamaný geldi...
Hayatýnýn en karanlýk günlerinden birinde annesinin vefat haberini aldý ve hemen
onun yanýna koþtu. Annesinin cenazesi baþýnda babasýyla birlikte bekliyordu.
Babasý yavaþca annesinin baþýna elini uzattý; kýzýl kahverengi saçlarýný elleriyle
geriye doðru itti; annesinin kulaklarý yoktu. "Annen hiçbir zaman saçýný kestirmek
zorunda kalmadýðý için çok mutlu oldu" diye fýsýldadý babasý...

"Ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduðunu düþünmedi dimi?"