Arkadaş Kalalım..

Biz En İyisi...

"arkadaş kalalım."

İşte yine o! O klasik, söyledikçe tükenmeyen, yazdıkça bitmeyen,
konuştukça sonlanmayan söz; "arkadaş kalmak". Biten bir ilişki için değil,
başlamamış bir ilişki için söyleniyor bu kez. Ama, sonuçları açısından
farklı olduğu söylenemez.
Her durumda, "Hayır" kelimesinin kibar bir karşılığı oluyor. Hayır!
Seninle olmaz! Artık olmaz! Hiç olmaz!

"Lütfen üzülme! Niye üzüldün ki şimdi?"

Niye mi üzüldüm? Hiiç, bakır üretimimiz azalmış bu yıl, aklıma geldi
birden ona üzüldüm. Başka neye üzülebilirim ki?

Senin bir başkası için güleceğine, bir başkası için üzüleceğine üzülüyorum.
Benimle bunları hiç yapmayacak olmana üzülüyorum.
Beni, gelecekte hayatına girecek adama tercih etmemiş olmana üzülüyorum.
Bir başkasını, kendin için daha iyi bulmuş olmana üzülüyorum.

Sana hiç sarılamayacak olmama üzülüyorum. Seninle yaşayamadıklarımız beni
üzen. Yaşayabileceklerimiz. Yapabileceklerimiz. Ve tüm bunları, yani
hayalini benim kurduğum şeyleri şu an senden haberdar bile olmayan biriyle
gelecekte yapacağını bilmek. O birinin gelip benim kurduğum hayalleri
sahipleneceğini, yaşayacağını bilmek. Bir süre sonra senin için arada bir
hatırlanıp aranacak kişi haline geleceğimi, en mutlu anlarında beni aklına
bile getirmeyeceğini bilmek. O anlarında yanında olamayacağımı, sana
sarılıp saçlarını okşayamayacağımı, en önemlisi o mutlu anları yaşatan
kişinin ben olamayacağımı bilmek.

Daha ne dememi istiyorsun? Neye üzülüyor olabilirim?

"... ama bir de şöyle düşün, dost olarak da pek çok şeyi paylaşabiliriz."

Doğru! Paylaşabiliriz elbette, ama sadece "pek çok şeyi". Her şeyi değil.
Oysa ki ben her şeyi paylaşmak istiyorum seninle, hiçbir şey eksik
kalmasın istiyorum, yaşanacak ne varsa yaşamak istiyorum, çünkü sen buna
değecek birisin.
Tüm bunları yaşamak için seçtiğim çok özel birisin sen. Dostum değil,
sevgilim,
eşim, hayatımı paylaşacağım kişi olmalıydın. Canım sıkkın olduğunda
kucağına kıvrılabileceğim, beni avutmasını isteyebileceğim, neşeli
olduğumda keyifle sarılacağım ve uzun uzun öpeceğim, elinden tutup başka
kimse yokmuş gibi şehirde sonsuza dek dolanacağım
kişi olmalıydın!

Dostunla yapamazsın bunları.

Dostunla ne yaparsın biliyor musun? Uzun uzun konuşursun. Bazen sevgiline
bile anlatmayacağın şeyleri anlatırsın. Canın sıkkın olduğu zaman
şımartılmayı
da istersin, hafif iltifatlar almayı da, hatta belki arkadaşça flört
etmeyi dahi,
ama hepsi o kadar.

Tüm bunlar, diğeriyle karşılaştırıldığında çok zavallı bir teselli oluyor.

Dostunla konuşursun. Arkadaşlarını anlatırsın. Hayatındaki diğer erkekleri
anlatırsın. Seni nasıl üzdüklerini, nasıl sevindirdiklerini... Ve o
dostun, arkadaş kalamamışsa seninle, yani yüreğinin derinliklerinde bir
yerde hala seviyorsa seni, tarif edilemez bir acıyla dinler sadece.
Diyecek bir şey de bulamaz. Senin nasıl ciğeri beş para etmez
serserilerle birlikte olduğunu, niye o kişiyi sana
tercih ettiğini, seni nasıl mutlu edebileceğini düşünür durur. O yüzden
ileride
sevgililerinle, yani gelip hayallerimi çalacak hırsızlarla yaşayacağın
problemleri
anlatırken bana, gözlerimde sessiz bir isyan görürsen şaşırma. Ve bil ki,
hala
dostum değilsin sen benim. Hala sevgilimsin. Öpemediğim, sarılamadığım ve
dokunamadığım sevgilim. Hala içimde bir yerde yaşıyorsun demek ki. Ve hep
orada kalacak bir kısmın... Yaşanamayanlar listesinde ömrümün sonuna dek
duracaksın. Liste çok kabarık... Ama sen en üstte olacaksın, ta ki senden
sonra biri çıkıp aynı acıları yaşatana kadar.

"... seninle konuşmak çok hoş, üstelik eğlencelisin de, ama..."

Ama bir şekilde olmuyor işte. Bir şekilde sana uygun değilim. Seni
güldürebilirim,
şımartabilirim, kendini iyi hissetmeni sağlayabilirim, hatta "fazla ileri
gitmeden" flört bile edebilirim, ama sana asla dokunamam. Buna izin
vermezsin. Sana bir şekilde daha uygun ve seni illa ki daha çok üzebilecek
birini bekliyorsun, biliyorum. Erkekler de kadınlar da hiçbir zaman
kendilerine uygun birileriyle beraber olmaz çünkü. Mutlu olabileceğini
hissettiği ilişkiden kaçar. Kendisini daha fazla üzebilecek birini
bekliyordur çünkü. Ona daha fazla acı yaşatacak, kaprislerini çekmeyecek,
ağlatacak birini. Biliyorum, çünkü ben de öyleyim. Şimdiye kadar bana
uygun ilişkilerden kaçıp beni daha çok üzeceklere yönelmedim mi
sanıyorsun. Şu nefret ettiğim, "arkadaş kalalım" lafını benim bile
söylediğim oldu. O yüzden anlıyorum seni. Bu üzülmemi engellemiyor. Bir
yanımın senden nefret etmesini de. Ama anlıyorum işte. Allah kahretsin
ki, anlıyorum.

Anlamasam belki daha kolay olacaktı.
"...yani..."

Arkadaş kalalım.

Biliyorum, ama biz en iyisi arkadaş kalmayalım. Sen arkadaşım olarak kal
istersen,
ama ben bir yönümle hep seveceğim seni. Seninle yaşanamamış bir sürü şeyim
var çünkü. O şeyleri yaşamadan seni unutmam mümkün değil işte.
İşin komiği ne biliyor musun? Tüm bunları yaşamış olsaydık, belki de
"Evet." diyecektim sana ve bunda samimi olacaktım. Çünkü hayallerimi
tüketmiş, çoğunun sadece hayal olduğunu anlamış olacaktım. Ama bunları
yaşayamadan "Evet" dememi bekleme benden. Hiç aklımdan çıkmayacaklar
çünkü. Hep içimde yaşayacaklar. Gerçeğinden daha güzel olarak hem de.
Onları tüketmeden seninle arkadaş olamam ki...

Yine de "Evet." diyorum sana. Seni tamamen kaybetmeyi göze alamıyorum
çünkü. Sonunda daha kötü olacak, biliyorum. Seni sevmiyormuş gibi yapmak
rollerin en zoru, ama deneyeceğim. En azından gittiği yere kadar.
Hayatımdan çıkmanı istemiyorum çünkü. Bir gün "Evet" diyebileceğinin
umudunu yitirmek istemiyorum. Bu yüzden, ben daha fazla rol yapamaz
olduğumda, beni çok suçlama. Seni sonsuza dek yitirmek istemiyordum
çünkü. Bir şekilde yanımda olmanı istiyordum. O zavallı teselliyi
kabullenmeye çalışmak, senin başka kişilere yaşayacağın acılara,
sevinçlere katlanmak ve seni umarsızca sevmek...

Kızma bana. Birgün daha fazla rol yapamayacağım çünkü, biliyorum. O gün
geldiğinde, suçlama beni yeter. Elimden geleni yaptım çünkü...

Bazen Anılara En Çok Yakışan Elbise
Birkaç Damla Gözyaşıdır Unutma ...